Een kind in een snoepwinkel
Van nature ben ik nieuwsgierig. In mijn functie bij Eilandmarketing Schouwen-Duiveland krijg ik de ruimte om die nieuwsgierigheid een plek te geven. Aan mij de taak om ondernemers het hemd van het lijf te vragen. Vandaag ga ik op bezoek bij Deltavorm in Scharendijke.
Als vrienden en familie mij omschrijven, is er een kans van 99% dat ze het woord ‘zoetekauw’ in hun mond nemen. Ik kan ze geen ongelijk geven. Een dag niet gesnoept is een dag niet geleefd toch? Natuurlijk heb ik ook zo mijn favorieten. Maar té zoet of té zuur staat niet in mijn woordenboek. En hoe tof is het als je via je werk in aanraking komt met een bedrijf wat mallen maakt voor snoepfabrikanten? Als een kind zo blij was ik toen ik een afspraak had staan met Nils Dogger, directeur bij Deltavorm in Scharendijke.
Eenmaal geparkeerd op de parkeerplaats merk ik dat ik al watertandend naar de ingang loop (nu bij het schrijven van dit verhaal ook). In de enorme hal wordt mijn aandacht getrokken door honderden verschillende snoepzakjes die aan een ‘Wall of Fame’ hangen. Het duurt niet lang of ik spot wat ‘bekenden’. Denk aan de muntdrop van Klene, de kleurrijke winegums van Red Band en het ambachtelijke schoolkrijt van Venco. “Wauw”, was het enige wat ik kan uitbrengen wanneer Nils opeens achter mij staat. “Ach dit is slechts een kleine selectie van de afgelopen 20 jaar”, brengt hij bescheiden uit.
Als ik Nils naar boven volg, komen we al snel uit in het kantoor. Hoe gek is het om te realiseren dat hier in Scharendijke wordt gewerkt voor snoepfabrikanten over de hele wereld? Aan elk bureau zit iemand met specifieke kennis. Daar kom ik snel achter als de rondleiding start bij de afdeling ‘kleien’ (zo noem ik het althans). Nils vraagt me of ik het eens wil proberen. Niet met de handen, maar met een joystick. Ik probeer wat gevoel te krijgen met deze hypermoderne vorm van kleien, maar al snel merk ik op dat dit niet aan mij besteed is. Ik laat het werk over aan de echte experts en we vervolgen de rondleiding. En dan te bedenken dat ze elk jaar 1500 nieuwe mallen ontwerpen.
De mal van zo’n snoepje wordt geïnstalleerd op een groot raam en afgedrukt via een 3D-printer. Deze joekels staan beneden opgesteld en draaien dag in dag uit. Om vervolgens verscheept (of gevlogen) te worden naar de snoepfabrikanten. Op weg naar de printers lopen we langs het archief. Overigens niet zo’n archief met mappen die stof staan te verzamelen. In deze kamer liggen de ruim 35.000 (!) mallen opgeslagen. Bizar. Ik ben dan wel een snoepkont, maar heb me nooit gerealiseerd hoe groot die markt is. Misschien ook maar beter zo. Dan kom ik nooit meer van mijn suikerverslaving af. Hoewel. Als je jezelf bedenkt dat ze leveren aan snoepfabrikanten in ruim 45 landen in de wereld. Hoe tof zou het dan zijn om zo’n snoep(wereld)reis te maken? Vooral Colombia lijkt mij per uitstek geschikt als ik Nils mag geloven. “Daar houden ze van knallende kleuren en bijzondere ontwerpen.” Ach, voorlopig blijft het bij dromen en dan het liefst onder het genot van een snoepje.